Εἶπε ὁ ἀββάς Ποιμήν:

Μάθε τό στόμα σου νά λέει ὅ,τι ἔχει ἡ καρδιά σου.

Εἶπε πάλι:
Ἄνθρωπος πού διδάσκει, ἀλλά δέν ἐφαρμόζει αὐτά πού διδάσκει,
μοιάζει μέ βρύση, πού ὅλους τούς ποτίζει καί τούς πλένει,
ἀλλά τόν ἑαυτό της δέν μπορεῖ νὰ τὸν καθαρίσει.

Εἶπε πάλι:
Ἡ πείρα εἶναι καλύτερη ἀπό τά λόγια.
Γιατί αὐτή κάνει τόν ἄνθρωπο πιό δοκιμασμένο.

*
Εἶπε ὁ ἀββάς Ποιμήν:
Προτιμῶ ἄνθρωπο πού ἁμάρτησε καί συναισθάνθηκε τὴν ἁμαρτία του καί μετανόησε,
ἀπό ἄνθρωπο πού δέν ἁμάρτησε καί δέν ταπεινώνεται. Γιατί ὁ πρῶτος βλέπει τὸν ἑαυτό του ἀμαρτωλό καί ταπεινώνεται μέ τόν λογισμό, ἐνῶ ὁ δεύτερος βλέπει τόν ἑαυτό του δίκαιο -γιατί εἶναι δίκαιος- καί ὑπερηφανεύεται.

Εἶπε πάλι:
Ἄν θεωρήσεις τόν ἑαυτό σου τιποτένιο,
θὰ βρεῖς ἀνάπαυση σ' ὅποιον τόπο κι ἄν κατοικήσεις.

Εἶπε πάλι:
Ὅλα τὰ ὑπέρμετρα προέρχονται ἀπό τούς δαίμονες.

(ἀπό την νέα ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ἀββάς Ποιμήν)